Ontdek ons lokaal schrijftalent

Nancy Brands

Van welk boek/werk kunnen onze inwoners je kennen? 

"Momenteel heb ik twee feelgoodromans op mijn naam staan: Vlinders (2024) en Het kan in Canada (2025). Misschien hebben nieuwsgierige lezers ze al eens zien staan tussen de rekken van de bib. Het kan in Canada werd bovendien genomineerd voor de Literaire Parel, in de categorieën Populairste boek en Beste Cover. Het zou dus goed kunnen dat jullie mijn campagne om op het boek te stemmen hebben opgemerkt op social media."

Maak je soms of vaak gebruik van locaties uit de Polder in je werk?

"Zeker. Tijdens één van mijn bezoekjes aan het kerkhof van Berendrecht viel mijn oog op een grafzerk tegen de kerkmuur van een zekere barones Van Zuylen van Nyevelt. Dat riep meteen allerlei vragen bij me op. Wie was die barones? En waarom heeft ze een zerk tegen de kerkmuur en niet gewoon op het kerkhof? Die nieuwsgierigheid gaf ik door aan de leden van de Heemkundige Kring van de Antwerpse Polder, die zich meteen in een grondig onderzoek vastbeten. Ondertussen was ik haar in mijn gedachten al ‘mijn barones’ beginnen noemen. Het kon dan ook bijna niet anders dan dat ze uiteindelijk een cameo kreeg in mijn debuut Vlinders, waarin een scène zich afspeelt op het kerkhof van Berendrecht."

Waarom schrijf je graag?

"Naast mijn voltijdse job, waarin ik vooral bezig ben met klantendossiers, nota’s en cijfers, vind ik het fijn om een creatieve uitlaatklep te hebben. Inspiratie zit vaak in kleine, alledaagse dingen. Soms is één detail genoeg om mijn fantasie in gang te zetten, zoals een telefoonnummer op een volgekladde deur van een openbaar toilet bijvoorbeeld. Voor ik het weet, vormt zich daar een hele verhaallijn rond, zoals bij Het kan in Canada. Mijn hoofd maakt voortdurend verhalen bij wat ik zie of hoor en ik vind het heerlijk om van iets kleins een heel verhaal te kunnen maken."

Als je ooit nog maar één boek zou kunnen lezen, welk boek zou je dan kiezen?

"Dit vind ik een moeilijke vraag, vooral omdat er nog zoveel boeken zijn die ik graag wil lezen. Als ik toch moet kiezen, denk ik meteen aan auteurs van wie ik telkens reikhalzend uitkijk naar hun volgend boek. Dat zijn voor mij zonder twijfel Jo Claes en Jill Mansell."

Welk van de personages in je boek zou je zelf graag eens een dag zijn en waarom?

"Dan zou ik kiezen voor Fleur uit Het kan in Canada. Ze kan zingen, speelt gitaar en schrijft haar eigen songs. Drie dingen die ik absoluut niet kan. Maar wat me misschien nog het meest aanspreekt, is haar durf. Ze laat zonder aarzelen haar leven in België achter om haar dromen na te jagen in Canada. Daar ben ik stiekem wel een beetje jaloers op, want zelf ben ik iemand die eerst de voor- en nadelen netjes op een rij zet voor ik een beslissing neem. Fleur springt gewoon, terwijl ik waarschijnlijk eerst nog drie keer zou nadenken."

Elke Thys

Van welk boek/werk kunnen onze inwoners je kennen? 

"Ik vermoed dat de meeste inwoners van de Polder me kennen omwille van het boek dat ik 10 jaar geleden schreef n.a..v 40 jaar scouts & gidsen De Reigers (In Vogelvlucht), al lopen er hier ook heel wat fans van mijn zomer- en winternovelles rond."

Maak je soms of vaak gebruik van locaties uit de Polder in je werk?

"Wortels van Cement (2013) speelt zich af in het fictieve Asterwele. Een naam die gebaseerd is op Oosterweel. De geschiedenis van de Grensschool is losjes gebaseerd op anekdotes over de Bosschool. En de coverfoto werd in Doel genomen. In Vogelvlucht (2016) is 100% Polder." 

Waarom schrijf je graag?

"Ik vertel graag verhalen. Luister er ook graag naar. Mijn passie voor geschiedenis komt in elk verhaal op één of andere manier naar boven. Dat zorgt vaak voor een extra laag in het manuscript." 

Als je ooit nog maar één boek zou kunnen lezen, welk boek zou je dan kiezen?

"Nog maar één boek? Mag ik valsspelen? Voor mij graag de Adrian Mole-reeks van Sue Townsend. De meeste mensen kennen de eerste delen wel, maar ik ben de jongeman blijven volgen. (Eigenlijk ken ik de boeken uit het hoofd, dus of er nog veel gelezen moet worden is een andere vraag...)"

Welk van de personages in je boek zou je zelf graag eens een dag zijn en waarom?

"Mijn hoofdpersonages hebben steevast de neiging een aantal van mijn trekjes over te nemen. In dat opzicht is de grens soms dun en hoef ik niet te wisselen. Al wil ik misschien toch wel eens even in de schoenen staan van Mira, cafébazin van De Veilige Haven. In 2023 dook ze voor het eerst op in mijn winterverhaal en dit jaar is ze opnieuw van de partij. Een wijze vrouw, die "horen, zien en zwijgen" hoog in het vaandel draagt." 

Marc Maes

"Op mijn bucketlist stond ‘een boek over de Pyreneeën schrijven’.  En dat werd het ook: na drie jaar reizen, ontdekken en verhalen verzamelen kwam Door de Pyreneeën, langs de N260 er eindelijk. 

Het verschil tussen een boek schrijven en een boek beleven ter plaatse. Massa’s notities kneden tot een leesbaar geheel, en vooral een praktische gids maken voor wie weg wil van de drukte van de Spaanse costa’s. Dat was mijn doel. Wandelingen, erfgoed en lokale cultuur, met de bergtoppen als leidraad - méér moet dat niet zijn.'

Arne Maes

Van welk boek/werk kunnen onze inwoners je kennen?

"Van Goudkoorts en 2034."

Maak je soms of vaak gebruik van locaties uit de Polder in je werk?

"Mijn tweede boek speelt zich vrijwel volledig af in Antwerpen."

Waarom schrijf je graag?

"Schrijven helpt me beter na te denken, en is toch ook een beetje kunst… soms."

Als je ooit nog maar één boek zou kunnen lezen, welk boek zou je dan kiezen?

"Cryptonomicon van Neal Stephenson."

Welk van de personages in je boek zou je zelf graag eens een dag zijn en waarom?
"Het ondernemerstrio uit Goudkoorts zijn echte helden, net als alle andere de Vlaamse vliegeniers die ik voor dat boek volgde trouwens. Maar eerlijk gezegd lig ik het dichtst bij het hoofdpersonage uit 2034."

Greet Van Camp

De Berendrechtse (Mar)Greet Van Camp is geboren in 1958 in Brasschaat als sandwichkind in een gezin met drie kinderen. Ze woonde 40 jaar in Hoogstraten en is in het kort verhuisd naar Berendrecht. Van jongs af aan was ze een fervent lezer met wekelijks een bezoek aan de plaatselijke bibliotheek. Als trouw lid van de plaatselijke jeugbeweging in Brasschaat, was ze ook jarenlang leidster van elf- en twaalfjarigen. Na een lerarenopleiding werd lesgeven een passie. Zo onderwees ze algemene vakken, waaronder Nederlands, aan vele klassen met levendige pubers. Haar pensionering bracht de tijd en haar vier geweldige kleindochters de inspiratie voor het schrijven van verhalen. In de coronatijd ontdekte ze het aquarellen. Ze illustreerde vanaf toen zelf haar verhalen. Zo is haar eerste boek geboren en een andere volgde. Aan haar derde verhaal is ze volop bezig. Dit zal in het na- of voorjaar klaar zijn.

Walter Van den Bergh

Walter schreef het boek 'Een blanke Indiaan'. Dat is een waargebeurd verhaal, waarin een stuk onverwerkte Vlaamse geschiedenis, Nederlands bloed, oosterse bewegingen en een indiaans hart verweven zijn tot één levensdraad. Het is een boek vol intense emoties. Het is geen triest verhaal, het is een inspirerend relaas met een vleugje humor. Het is de zoektocht van iemand, die wordt afgestaan bij de geboorte, maar die uiteindelijk thuiskomt in een compleet andere cultuur. De lezer krijgt een uniek perspectief op de indiaanse rituelen, die weinigen kennen en waarvan geen foto's, noch film mogen gemaakt worden. Walter heeft ze niet enkel gezien, maar ook aan den lijve ondervonden. Het is een beklijvend verhaal, dat je hart raakt.